Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Φωτογραφικὲς Στιγμὲς ἀπὸ τὴν ἐκδρομὴ τῶν κατηχητικῶν σχολείων τῆς ΙΜΔΠΚ στὴν Ζάκυνθο 14-16/10/2016

Φωτογρφικὰ στιγμιότυπα σὲ τυχαία σειρά!!!!

 
Αν δίνεις χαρά, παίρνεις χαρά...

Αναμνηστική στο Εκκλησιαστικό Μουσείο 

Αναμνηστική στο καράβι οι μικροί με τους μεγάλους
Από πλάγια ο Ι.Ναός του Αγ.Διονυσίου

Από τους μεγαλύτερους της παρέας μας

Βόλτα στο άνετο καράβι

Βραδυνό Μπάσκετ στην Κατασκήνωση "ΑΓΚΥΡΑ" Πατρών την 1η μέρα


 Έξω από το Ι.Ναό του Αγ. Διονυσίου

 Έτοιμοι προς αποβίβασιν


Η Ανατολή ηλίου αποθανατίζεται από τις φωτογραφικές των παιδιών

Η Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου στην Ζάκυνθο

Η κοίμηση του Αγ.Διονυσίου σε ψηφιδωτό.
Η Λάρνακα όπου βρίσκεται ολόσωμος άφθαρτος ο Αγ. Διονύσιος, που συγχώρεσε τον φονιά του αδελφού του
Η Λιτανεία του Αγίου

 Μας περιποιήθηκαν δεόντως στην Κατασκήνωση

Και εμείς τους τραγουδήσαμε δεόντως

Μετά από παράκληση καπετάνιου και πληρώματος τραγουδήσαμε

Μηχανήματα ελαιοτριβείου

Ξενάγηση σε ελαιοτριβείο


Ο καπετάνιος

Ο τάφος του Ανδρέα Κάλβου


Ο τάφος του Διονυσίου Σολωμού

 Στα κειμήλια του Μουσείου

 Στην Πλατεία του Διονύσιου Σολωμού εθνικού ποιητού μας

 Στο ...Ναυάγιο

 Στο Μουσείο

 Στο σαλονάκι του καραβιού


 Το καράβι που ταξιδεύσαμε. Απίθανο !

 Το λεωφορείο μας στη Ζάκυνθο

 Το μεγαλοπρεπές καμπαναριό του Αγ. Διονυσίου

Φεύγουμε από την Ζάκυνθο με τις καλύτερες αναμνήσεις

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικη 'Εγκύκλιος Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέου









Νύκτα  Γεννήσεως
Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ
Ἀριθ.  Πρωτ. 77

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ   198ῃ

ΘΕΜΑ: «Χριστούγεννα - "Καὶ ἐπὶ γῆς ...",  τί ;

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-
            "Χριστούγεννα", διαλαλοῦν μὲ τὸν χαρμόσυνο ἦχο τους οἰ καμπάνες. "Χριστούγεννα", ἡ "μητέρα" ὅλων τῶν Ἑορτῶν, ποὺ μᾶς θυμίζει κυρίως τὸν ὕμνο τῶν ἁγίων ἀγγέλων : "... καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία". Ἄς δοξάζουν τὸν Θεὸ οἱ ἄγγελοι στὸν Οὐρανό · καὶ στὴν γῆ ὁλόκληρη, ποὺ εἶναι ταραγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ βίαια πάθη της, ἄς βασιλεύσῃ ἡ θεϊκὴ εἰρήνη · διότι ὁ Θεὸς ἐκδήλωσε τώρα τὴν εὔνοια καὶ τὴν εὐαρέσκειά Του στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του.
            Ὄντως, γεγονὸς μοναδικὸ ἡ Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Μυστήριο, ποὺ δὲν τὸ χωράει ὁ περιωρισμένος ἀνθρώπινος νοῦς. Πῶς, δηλαδή, "ὁ ἀχώρητος παντί", Αὐτὸς ποὺ δὲν τὸν χωρᾶνε τὰ σύμπαντα, νὰ χωρέσῃ μέσα σὲ ἕνα ἀνθρώπινο σῶμα, ψάλλει ἡ Ἐκκλησία στὸν Ὄρθρο τῆς Ἑορτῆς. Καὶ ἦλθε στὴν γῆ μας γιὰ νὰ φέρῃ τὴν εἰρήνη στὶς καρδιές, αὐτὸ τὸ μεγάλο ἀγαθό, ποὺ ἐπιθυμεῖ τόσο πολὺ ὁ κόσμος.
-Β-
            Ὅμως, ἄν καὶ πέρασαν περισσότερα ἀπὸ δυὸ χιλιάδες χρόνια, ἀπὸ τὴν μοναδικὴ ἐκείνη νύχτα, ποὺ ἀκούστηκε στὴν Βηθλεὲμ ὁ ἀγγελικὸς ὕμνος, δὲν φαίνεται νὰ ἐπικρατῇ ἡ εἰρήνη στὸν κόσμο. Τὸν 20ὸ αἰῶνα, δυὸ παγκόσμιοι πόλεμοι σκόρπισαν τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφή. Καὶ στὸν 21ο αἰῶνα, πόλεμοι καὶ "ἀκοαὶ πολέμων" συγκλονίζουν πολλὲς περιοχὲς τοῦ πλανήτη μας, ἰδιαίτερα τὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχή της. Γι' αὐτό, καὶ ὡρισμένοι διερωτῶνται μὲ ἀπογοήτευση : Ποῦ εἶναι, λοιπόν, ἡ εἰρήνη, ποὺ ἦρθε νὰ φέρῃ ὁ Χριστός ; Γιατὶ τόσους αἰῶνες, παραμένει ἕνα ἄπιαστο καὶ ἀπραγματοποίητο ὄνειρο ; Γιατί, παληότερα, ἡ "Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν" καί, ἀργότερα, ὁ "Ο.Η.Ε." δὲν πέτυχαν νὰ εἰρηνεύσουν μεταξύ τους τὰ κράτη καὶ τοὺς λαούς ;
-Γ-
            Τὴν ἀπάντηση στὰ ἀγωνιώδη αὐτὰ ἐρωτήματα τὴν ἔχει δώσει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πολλοὺς αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ : "ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε · ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται" (Ἠσ. α΄ 19-20). Ἄν, δηλαδή, ὑπακούετε στὸ θέλημά μου, ποὺ εἶναι εἰρήνη, δικαιοσύνη καὶ ἀγάπη, θὰ ἀπολαμβάνετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἄν, ὅμως, πορεύεσθε ἀντίθετα μὲ τὸν θεϊκὸ νόμο, θὰ παίρνετε τὰ ἐπίχειρα τῆς κακίας σας, ποὺ εἶναι ὁ θάνατος καὶ ἡ καταστροφή. Αὐτὸ ἀκριβῶς, ποὺ ἔζησε καὶ συνεχίζει νὰ ζῇ ἡ ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία ἔχει ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ.
-Δ-
            Κι' αὐτὰ μὲν γιὰ τὰ συμβαίνοντα ἀνάμεσα στὰ κράτη καὶ στοὺς λαούς. Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μίλησε καὶ γιὰ τὴν προσωπικὴ θέση τοῦ καθενός μας μὲ τὸν Θεό. Ὅταν κατέβαινε ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καὶ πήγαινε πρὸς τὴν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου τοῦ ἔγινε ἡ θριαμβευτικὴ ἐκείνη ὑποδοχὴ τοῦ λαοῦ, βλέποντας τὴν προφητοκτόνο πόλη ἀπὸ ψηλά, "ἔκλαυσεν ἐπ' αὐτῇ, λέγων ὅτι εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτη, τὰ πρὸς εἰρήνην σου !  νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου" (Λουκᾶ ιθ΄ 41-42). Τὸν κατέλαβαν λυγμοὶ καὶ ἔχυσε ἄφθονα δάκρυα γιὰ τὴν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων, λέγοντας ὅτι ἄν ἤξερες ὅτι ἡ πίστη καὶ ἡ ὑπακοὴ σ' ἐμένα θὰ σοῦ ἐξασφάλιζε τὴν εἰρήνη μὲ τὸν Θεό, καὶ συγχρόνως θὰ ἀπέτρεπε τὴν καταστροφή σου καὶ δὲν θὰ χανόσουν. Τώρα, ὅμως, εἶναι τυφλωμένα τὰ μάτια σου καὶ δὲν μπορεῖς νὰ δῇς τὰ δεινὰ ποὺ σὲ περιμένουν.
-Ε-
            Ὅλα αὐτά, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, σημαίνουν ἁπλᾶ, ὅτι ἡ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ ἡ εἰλικρινὴς καὶ βαθειὰ μετάνοια φέρνει τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη στὶς καρδιὲς καὶ στὸν κόσμο. Διότι, ὅπως θὰ διακηρύξῃ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Χριστὸς "ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν" (Ἐφεσ. β΄14). Ὁ Χριστός, καὶ μόνον ὁ Χριστός, εἶναι ἡ πραγματική μας εἰρήνη. Ἄν ὅλοι τὸ καταλάβουμε, τότε καὶ στὶς καρδιὲς καὶ στὴν οἰκογένεια καὶ στὴν κοινωνία καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο, θὰ ἔλθῃ σίγουρα ἡ πολυπόθητη εἰρήνη, τὴν ὁποία τὴν γεύονται ἤδη οἱ συνειδητοὶ χριστιανοί, ποὺ ἀγωνίζονται τὸν καλὸν ἀγῶνα, "ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός" μέσα τους (Γαλ. δ΄ 19), μέχρις ὅτου, δηλαδή, γίνῃ ὁ καθένας τους ἕνας μικρὸς Χριστός, ποὺ θὰ σκορπίζῃ γύρω του, μὲ τὴν ἐνάρετη ζωή του, τὴν χαρὰ καὶ "τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ τὴν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν" (Φιλιπ. δ΄ 7). Δηλαδή, τὴν εἰρήνη ποὺ μεταδίδει ὁ Θεὸς στοὺς δικούς Του, καὶ τὴν ὁποία κανένας ἄνθρωπος, ποὺ ζῇ μακριὰ ἀπὸ τὸ θεϊκὸ θέλημα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν νοιώσῃ.
            Χρόνια ἅγια, εἰρηνικὰ καὶ εὐλογημένα γιὰ ὅλους.

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Γεννηθέντι
Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Δρυϊνουπλεως, Πωγωνιανς κα Κοντσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Ο «Εθνάρχης του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού», Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός. 22 Χρόνια από την Κοίμησή του.



Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός, Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Βορείου Ηπείρου (1967-1994), κατά κόσμο Σωτήριος Αχιλλέα Οικονομίδης (20.06.1922 - 12.12.1994), υπήρξε μια από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα που συνέδεσε το όνομά του με την ενασχόληση της εν Ελλάδι Εκκλησίας με τα Εθνικά Ζητήματα, και δη με το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα.
Παράλληλα με την εκκλησιαστική του δράση και τα αρχιερατικά του καθήκοντα, άρθρωσε λόγο εθνικό, με εθναρχικά χαρακτηριστικά, κάνοντας πολλές παρεμβάσεις τόσο στην πολιτική ηγεσία της χώρας όσο και σε διεθνείς οργανισμούς (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κογκρέσου Η.Π.Α., κ.α.), επιδιώκοντας την επίλυση του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος και τον εξαναγκασμό του Αλβανικού καθεστώτος να κάνει σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα, και κυρίως αυτά της θρησκευτικής ελευθερίας και του δικαιώματος χρήσης και διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας.
Όλη η δράση του Μητροπολίτη Σεβαστιανού, στην ακριτική Μητρόπολη της Κόνιτσας είναι συνυφασμένη με τους αγώνες του για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, γεγονός που του προσέδωσε εθναρχικό ρόλο στο εν λόγω θέμα.
Η ενασχόλησή του με το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου, συνδέθηκε εξ αρχής με την εκκλησιαστική δραστηριότητα του Ιεράρχη, και το ζήτημα της δικαίωσης του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού αποτέλεσε κύριο αίτημα προσευχής για την τοπική Εκκλησία της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.
Οι βασικές θέσεις του Σεβαστιανού για το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα έμειναν αμετάβλητες κατά την περίοδο δράσης του, ανεξάρτητα από τις πολιτικές εναλλαγές στις Κυβερνήσεις της Ελλάδας, ως απόδειξη της τοποθέτησης του Ιεράρχη ότι το Βορειοηπειρωτικό δεν είναι ούτε θέμα πολιτικό, ούτε βεβαίως κομματικό, αλλά κατ’ εξοχήν εθνικό.
Κύριοι συνεργάτες του στον αγώνα αυτό υπήρχαν η Σ.Φ.Ε.Β.Α. και ο ΠΑ.ΣΥ.Β.Α., δύο ενώσεις που ο ίδιος ίδρυσε και των οποίων υπήρξε ο πνευματικός καθοδηγητής.
Στον πολιτικό χώρο ο Σεβαστιανός συνεργάστηκε με όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που με τις τοποθετήσεις και ενέργειές τους στήριξαν τον αγώνα για την δικαίωση του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος. Ήταν πάντα έτοιμος να συγχαρεί για κάθε προσπάθεια στήριξης του εθνικού θέματος – απ’ όπου και αν προέρχονταν – όπως επίσης και έτοιμος να καυτηριάσει και να αντιτεθεί με κάθε ενέργεια που στρεφόταν ενάντια σ’ αυτό.
Ο Σεβαστιανός ανάλωσε όλη την αρχιερατική του διαδρομή στον αγώνα για το Βορειοηπειρωτικό, το οποίο ουσιαστικά έφερε στο προσκήνιο. Κατά κοινή ομολογία – φίλων και αντιπάλων - υπήρξε ένας αγνός αγωνιστής, που το κύριο γνώρισμά του ήταν η πλήρης αφοσίωση στην Εκκλησία και την Πατρίδα.
Η εκκλησιαστική διάσταση που έδωσε ο Σεβαστιανός στο Βορειοηπειρωτικό, αλλά και η συσχέτιση που έκανε μεταξύ Εκκλησίας και Έθνους, αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στην προσθήκη στην μεγάλη συναπτή («Ειρηνικά») των ιερών ακολουθιών του αιτήματος «ὑπὲρ τῶν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ δεινῶς χειμαζομένων ὁμοδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν, καὶ τῆς σωτηρίας αὐτῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», στις αγρυπνίες προσευχής για τη Βόρειο Ήπειρο, στην ένταξη του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος στα κηρύγματά του, αλλά και στην καθιέρωση ιδιαίτερου Παρακλητικού Κανόνα αφιερωμένο στους Αγίους της Βορείου Ηπείρου[1], ο οποίος συντάχθηκε από τον Αγιορείτη Μοναχό και Υμνογράφο της Μ.τ.Χ. Εκκλησίας Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, μετά από αίτημα του Μητροπολίτη Σεβαστιανού και εγκρίθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Προλογίζοντας, ο Σεβαστιανός, την έκδοση του «Παρακλητικοῦ Κανόνος εἰς τοὺς ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ Ἁγίους» – ο οποίος δημιουργήθηκε για να ψάλλεται «ὑπὲρ τῶν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ δοκιμαζομένων καὶ καταπιεζομένων ὀρθοδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν»[2] – σημειώνει «Ποῦ ἀλλοῦ, λοιπόν τῆς γῆς, συμβαίνουν τέτοια πράγματα; (αναφέρθηκε προηγουμένως στην απαγόρευση από το Αλβανικό καθεστώς κάθε θρησκευτικής εκδήλωσης και της χρήσης της ελληνικής γλώσσας) Ποῦ ἀλλοῦ στραγγαλίζονται τόσον βάρβαρα τά ἀνθρώπινα δικαιώματα; Πουθενά! Μόνον εἰς τήν Βόρειον Ἤπειρον. Καί τό χρέος, τώρα, ὅλων μας ποῖον εἶναι; Ἡ διά παντός τρόπου καί μέσου συμπαράστασις προς τούς χειμαζομένους ἀδελφούς μας. Ἄς ἐνημερώνουμε καί ἄς διαφωτίζουμε συγγενεῖς, φίλους, γνωστούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς διά τό τί συμβαίνει ἐκεῖ μέσα… Ἀκόμη μαζί μέ ἄλλους ἄς διαμαρτυρόμεθα πρός κάθε κατεύθυνσιν καί μέ κάθε τρόπον διά τόν στραγγαλισμόν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ. Πρὸ παντός ὅμως, ἄς χρησιμοποιήσωμεν τό πανίσχυρον ὅπλον τῶν πιστῶν, πού εἶναι ἡ προσευχή. Θερμή προσευχή χρειάζεται πρός τόν Θεόν νά σώσῃ τούς ἀδελφούς μας. Ὅπως ἔσωσε τούς τρεῖς Παῖδας άπό τήν κάμινον τοῦ πυρός καί τόν προφήτην Δανιήλ ἀπό τούς λέοντες. Ὅπως ἔσωσε πρό παντώς τό Γένος μας, εἰς τά 400 χρόνια τῆς Τουρκικῆς σκλαβιᾶς καί ἐχάρισε τήν ἐλευθερίαν, ἔτσι νά σώσῃ καί τους μάρτυρας ἀδελφούς μας τῆς Βορείου Ἠπείρου. Καί τώρα μέν,νά τους στηρίξῃ εἰς τήν πίστην πρός τόν Χριστόν καί τήν Ἑλλάδα. Νά μή λυγίσουν, ἀλλά νά μείνουν, αὐτοί καί τά παιδιά τους Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί Ἕλληνες. Σύντομα δέ νά τους χαρίσῃ τήν ἐλευθερίαν, ὥστε ἐλεύθεροι νά ἠμποροῦν νά λατρεύουν τόν Θεόν, νά ἐκκλησιάζονται καί νά προσεύχονται ἀνεμπόδιστα».
Ακόμη και η επιλογή της ευαγγελικής περικοπής που διαβάζεται στον Παρακλητικό Κανόνα για τους Αγίους της Βορείου Ηπείρου, δείχνει τον τρόπο που ο Σεβαστιανός χειρίστηκε το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Η εν λόγω ευαγγελική περικοπή είναι η παραβολή του «Κριτή της αδικίας»[3] στην οποία η αδικημένη χήρα καταφέρνει τον κριτή να εκδώσει την απόφαση του, μόνο και μόνο για να απαλλαγεί από τις συνεχείς οχλήσεις της. Αυτό ζητούσε και ο Σεβαστιανός. Τη συνεχή όχληση των «ισχυρών» ώστε να επιτευχθεί η δικαίωση του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, έστω και όχι «ένεκεν δικαιοσύνης» αλλά για να αποφύγουν τις συνεχείς διαμαρτυρίες των αγωνιζομένων για το εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου.
Με αυτή την προοπτική πορεύτηκε ο Σεβαστιανός και στο εσωτερικό της Ελλάδας. Με συνεχείς οχλήσεις προσπάθησε να «αναστήσει» στην νεοελληνική κοινωνία το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου, και να κινητοποιήσει λαό και πολιτικούς σε ένα αγώνα για την εξασφάλιση για τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, του αυτονόητου, για όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σ’ αυτήν την προσπάθειά του ο Σεβαστιανός απέκτησε αρκετούς συνοδοιπόρους, πολλούς φίλους και ορκισμένους «εχθρούς». Φίλους που στάθηκαν δίπλα του σε κάθε προσπάθεια και με κάθε θυσία, αλλά και αντιπάλους - ακόμη και μέσα από το χώρο της Εκκλησίας - που εναντιώθηκαν στις επιλογές του και αμφισβήτησαν την αγνότητα των ελατηρίων και η ανιδιοτέλεια των επιλογών του.
Ο ίδιος σημειώνει χαρακτηριστικά στη Διαθήκη του: «Ζητῶ, τώρα, συγγνώμην ἀπό ὅλους, ὅσους ἐλύπησα ἤ ἐπίκρανα καθ’ οἱονδήποτε τρόπον. Παρέχω δέ καί ἐγώ τήν ἐξ ὅλης ψυχῆς καί καρδίας μου συγχώρησιν εἰς ὅσους, ἄθελά τους, μέ ἐλύπησαν καί μάλιστα ἐξ αἰτίας τοῦ ἐθνικοῦ θέματος τῆς Β. Ἠπείρου. Τώρα, ἀσφαλῶς, ὅπως ἐξελίχθησαν τά πράγματα, ὅλοι, ὑποθέτω, θά ἀντελήφθησαν τήν ἁγνότητα τῶν προθέσεών μου»[4]. Ο Σεβαστιανός από την ενασχόλησή του με το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα ούτε χρήματα απέκτησε, ούτε πολιτική αναγνώριση, αλλά ούτε και κάποια εκκλησιαστική εξέλιξη επιζήτησε. Η δήλωσή του στον τότε δημοσιογράφο της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» Πάνο Παναγιωτόπουλο ότι την Μητρόπολη στην Κόνιτσα «δεν την αλλάζω με καμία άλλη σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μία μόνο κίνηση δέχομαι. Να φύγω από την Κόνιτσα και να μεταφέρω την έδρα μου εκεί πού ήταν και πριν. Στο Αργυρόκαστρο!»[5] δείχνει για μια ακόμη φορά ότι για τον Σεβαστιανό το Βορειοηπειρωτικό ήταν ζήτημα ηθικής, εθνικής και εκκλησιαστικής τάξης. Τίποτε περισσότερο. Τίποτε λιγότερο.
Κλείνοντας την παρούσα εργασία, παραθέτουμε σκέψεις του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου (Βλάχου) αναφορικά με την προσωπικότητα του Σεβαστιανού, σε σχέση με το βορειοηπεριρωτικό ζήτημα, οι οποίες περιεκτικά περιγράφουν την ιστορική αλήθεια για το πρόσωπο του μακαριστού Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως.
«Ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ὁ Θεός ἀποδεχθηκε τόν Σεβαστιανό ὡς ἕναν ἀσκητή καί μάρτυρα. Ἦταν ἕνας ἁγνός Κληρικός πού ἀγωνίσθηκε μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις καί στό Βορειοηπειρωτικό θέμα μέ ἁγνές προθέσεις καί ἀγαθά κίνητρα. Τό ἔκανε ὡς Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης καί Ἕλλην Ἐπίσκοπος, μέσα ἀπό τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους.
Θά πρέπη νά ἐπεκτείνω τίς σκέψεις μου γιά τό θέμα αὐτό καί κυρίως νά ὑπογραμμίσω ὁ Μητροπολίτης Σεβαστιανός ἦταν Ἱεράρχης, Ἐθνάρχης ἀλλά καί Πνευματικός ἄνθρωπος.
Ὁ Σεβαστιανος ξεκίνησε τό ἐνδιαφέρον του γιά τήν Βόρειο Ἤπειρο ὡς Ἱεράρχης, ἀφοῦ μάλιστα ἡ Δρυϊνούπολις ἦταν ἀρχαιοτάτη πόλη τῆς Βορείου Ἠπείρου πού ταυτιζόταν μέ τήν Ἀνδριανούπολη καί τά ἐρείπιά της βρίσκονται στήν ἐπαρχία Ἀργυροκάστρου. Ἄλλωστε στήν “φήμη” του ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως χαρακτηρίζεται “ὑπερτιμος καί ἔξαρχος πάσης Βορείου Ἠπείρου” . Πέραν ἀπό τόν λόγο αὐτό, ὁ ἴδιος ὡς Κληρικός καί δή Ἱεράρχης πονοῦσε γιά τό δράμα τοῦ χριστιανικοῦ καί ἑλληνικοῦ αὐτοῦ λαοῦ πού στεροῦνταν τά βασικά ἀνθρώπινα δικαιώματά τους, ὅπως τό “θρησκεύεσθαι”, πράγμα τό ὁποῖο δέν γινόταν οὔτε στίς ἄλλες κομμουνιστικές χῶρες. Αὐτός ἦταν καί ὁ λόγος γιά τον ὁποῖο στόν ἐνθρονιστήριο λόγο του, ἀκόμη ἀπό τήν ἀρχή, ἀναφέρθηκε στούς Βορειοηπειρῶτες.
Κατά τήν διάρκεια του αγῶνος του, πού ἀρχισε νά συνειδητοποιῆ καλύτερα τό πρόβλημα, ἐκτιμοῦσε βαθύτατα τούς προκατόχους του, κυρίως τόν Σπυρίδωνα, Ἐπίσκοπο Βελλᾶς καί Κονίτσης, ἀργότερα Ἰωαννίνων καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν πού ἀγωνίστηκε γιά τήν Βόρειο Ἤπειρο.Έμφανιζόταν μπροστά του ὁ ἔθναρχικός ρόλος, ὡς προς τό θέμα αὐτό. Δέν τό ἔλεγε ἀνοικτά, δεν θεωροῦσε ἔστω καί ἐμμέσως ὁτι εἶναι ἐθνάρχης, ἀλλά αὐτό ὑποδείκνυε ἡ δράση του, δεδομένου ὅτι στήν Ἀλβανία δέν ὑφίστατο Ἐκκλησία, οὔτε Κληρικοί, οὔτε ἐπιτρεπόταν ἡ Χριστιανική λατρεία.
Ἔτσι, βλέποντας κανείς τό ἔργο τοῦ Σεβαστιανοῦ στό θέμα αὐτό, βλέπει καθαρά ὁτι κινεῖτο μεταξύ τοῦ Ἱεραρχικοῦ καί Ἐθναρχικοῦ ρόλου.Πάντοτε σέ τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις, ὅταν δέν ὑφίσταται πολιτική ἡγεσία, ἡ Ἐκκλησία ἀναδεικνύει – καί εἶναι ὑποχρεωμένη νά τό κάνη – τόν ἐθναρχικό της ρόλο. Πολύ περισσότερο πού στήν Βόρειο Ἤπειρο δέν ὑφίστατο καί κανονική Ἐκκλησία.Ἔτσι, ἀπό τό Ἱεράρχης πέρασε στό Ἐθνάρχης, χωρίς νά τό λέγη καί νά τό αἰσθάνεται, ἀλλά νά γίνεται, γιατί ἐκεῖ ὁδηγήθηκαν τά πράγματα. Μέ αύτόν τόν ρόλο, ὡς προστάτη τους τόν ἔβλεπαν οἱ φυγάδες ἀπό τήν Ἀλβανία, ἀλλά καί οἱ Χριστιανοί καί Ἕλληνες πού ζοῦσαν μέσα στό καθεστώς αυτό.
Ἡ Ἑλληνική, ὅμως, Πολιτεία, ἐνεργοῦσε διαφορετικά ὡς πρός τό Βορειοηπειρωτικό θέμα, ἀφοῦ ἔβλεπε τήν ὑπάρχουσα διεθνή κατάσταση. Ἄλλωστε, ἀπό τήν φύση της ἡ πολιτική εἶναι ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ καί ὄχι τοῦ ἰδανικοῦ. Αὐτός ἦταν ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο μερικές φορές φαινόταν μιά σύγκρουση μεταξύ τῆς δράσεως τοῦ Σεβαστιανοῦ καί τῆς πολιτικῆς βούλησης τῆς ἑκάστοτε πολιτικῆς ἐξουσίας. Ἐξ’ ἄλλου ἡ τάση μερικῶν νά ὑποσστηρίζουν ἐν παντί καί κατά πάντα τήν ἰδεολογία τοῦ “ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ”, δημιουργοῦσε μερικές ἐντάσεις στό κήρυγμα καί τήν δράση τοῦ Σεβαστιανοῦ. Ὅμως, ὁ Σεβαστιανός κινεῖτο σέ ἄλλα ἐπίπεδα, τά ὁποία δέν φαινόταν εὐδιάκριτα στούς πολιτικούς. Ἦταν ἐκκλησιαστικός ἄνδρας μέ ἰδανικά καί άσυμβίβαστος στὶς σκοπιμότητες. Ἔτσι, ἡ ὅλη δράση του ξεπερνοῦσε κατά πολύ τήν ἐποχή του, ἀλλά καί τά θυελώδη γεγονότα πού συνέβησαν μετά τό 1990 ξεπέρασαν καί τις προσδοκίες τοῦ Σεβαστιανοῦ.
Αὐτή ἡ διάσταση μεταξύ “Ἱεράρχου -Ἐθνάρχου” καί Πολιτικῶν φαίνεται καθαρά και κατά τήν περίοδο μετά τήν ἔναρξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, καί στα πρῶτα βήματα τῆς Ἐλευθερίας. Γιά παράδειγμα, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός ἐνεργοῦσε ὡς Ἱεράρχης καί δέν ἐπιθυμοῦσε τήν ὑποδούλωση τῆς Ἐκκλησίας στόν Πάπα, γιά χάρη τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας, ἐνῶ κατ’ ἀντίθετο τρόπο ἐνεργοῦσαν οἱ “Πολιτικοί”. Ἡ ἴδια διάσταση ὑπῆρχε καί μεταξύ “Πολιτικῶν” καί “Στρατιωτικῶν”.
Ὅμως, ὁ Σεβαστιανός, ἐνῶ ἐνεργοῦσε ὡς Ἱεράρχης - Ἐθνάρχης (χωρίς τό δεύτερο νά τό λέγη, ἴσως οὔτε καί νά τό αἰσθάνεται), ἐν τούτοις δέν εἶχε ἐγκαταλείψει τήν ἐκκλησιαστική του ἀποστολή. Ἦταν πνευματικός Ἱεράρχης μέ φόβο Θεοῦ, ἀγάπη στον Θεό καί τόν ἄνθρωπο, ἁγνότητα καί καθατότητα τῆς καρδιᾶς, ἔξω ἀπό σκοπιμότητες και χρησιμοθηρικές ἐπιδιώξεις. Ἦταν ἁγνός καί εὐθύς ἄνθρωπος, ἀνυποχώτητος καί ἀσυμμβίβαστος, ξένος στις πολιτικές σκοπιμότητες.
Αὐτή ἡ ἁγνότητά του καί τό ἐκκλησιαστικό του ἦθος φαίνεται στήν αἴσθηση τοῦ μαρτυρίου πού τόν διακατεῖχε συνεχῶς. Μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική εἶδε τό ἔργο του καί ὁ ἡσυχαστής καί διακριτικός γέροντας Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης καί τοῦ εὐχήθηκε τό μαρτύριο. Ἀλλά καί ἡ μορφή τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, πού τόν διακατεῖχε καί τόν ἐνέπνεε, δείχνει αὐτήν τήν πραγματικότητα.
Τελικά, ὁ Σεβαστιανός ἦταν ἕνας γνήσιος ἄνθρωπος, ἀγωνιστής Ἱεράρχης, ἀτρόμητος Ἐθνάρχης, κρατῶντας τήν καθαρότητα τῆς ἀποστολῆς του καί ἐνεργῶντας μέσα ἀπό τήν πνευματική έν Χριστῷ ζωή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πού ζοῦσε. Ἐνεργοῦσε περισσότερο ὡς μάρτυρας τῆς Ἐκκλησίας, δίνοντας τήν μαρτυρία τῆς πίστεώς του καί ἀναμένοντας τό μαρτύριο, παρά ὡς ἕνας ἱδεολόγος. Τό γιατί δέν ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά μαρτυρήση, δέν τό γνωρίζουμε, ἀλλά εἶναι μάρτυρας “τῇ προαιρέσει”.
Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ Σεβαστιανός ἦταν ἕνας σπάνιος ἄνθρωπος καί ἀγωνιστής Κληρικός, ἕνας Πνευματικός Ἱεράρχης»[6].
Βασίλειος Π. Μάλιακας
Θεολόγος



[1]Βλ. «Κανών Παρακλητικὸς εἰς τοὺς ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ Ἁγίους», Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου, ἐγκρίσει τῆς Ι.Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Ἀριθμ. Πρωτ. 556/87/26-02-1988).
[2]Ο σκοπός του εν λόγω Παρακλητικού  Κανόνα σημειώνεται και ως υπότιτλος στην έντυπη έκδοσή του: «Ψαλλόμενος ὑπὲρ τῶν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ δοκιμαζομένων & καταπιεζομένων ὀρθοδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν» - (Ἀθῆναι 1988).
[3]Βλ. Λκ. 18, 2-8.
[4]Βλ. παράγραφος η) ιδιόχειρης Διαθήκης Μητροπολίτου Σεβαστιανού..
[5]Βλ. εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Κυριακής, φύλλο 01-10-1984.
[6]Βλ. Βλάχου, Ἱεροθ. (Μητρ. Ναυπάκτου καί Ἁγ. Βλασίου), Παλαιόν ὄφλημα, Ἐκδ. Ἱ.Μ. Γενεθλίου Θεοτόκου, 2008, σ. 202-205.